Tim Knol: een zangtalent met humor

Tim Knol MediumHet vijfentwintigste concertseizoen van de Kloosterkapel in Sibrandahûs kreeg zondagmiddag een vlammende start met het optreden van singer-songwriter Tim Knol.

De Westfriese muzikant uit Hoorn had, net terug van een vakantie in Spanje, drie weken lang geen gitaar aangeraakt, maar daarvan was in de begeleidingen van eigen en andermans repertoire niets te merken.

Zijn stem was vast en zeker lekker uitgerust, want die klonk bij elk nummer even prachtig. Ver van de microfoon vandaan bereikte hij met zijn volume alle toehoorders en vlakbij de microfoon presteerde hij ingetogen en soms fluisterend hetzelfde.

Ook wist hij gemakkelijk te switchen van borst- naar falsetstem en op elke hoogte waren vrijwel al zijn Engelse teksten goed verstaanbaar.

Niet, dat de nummers daardoor allemaal gemakkelijk te begrijpen waren, want daarvoor passeerden de zinnen te snel achter elkaar de revue. Bovendien lichtte Tim ze niet echt toe. Jammer aan de ene kant, maar er stond veel tegenover. Tim beschikt namelijk over veel humor en kan prachtige anekdotes aan de man brengen. Als een echte komiek vermaakte hij dan ook het publiek in de kapel zodanig, dat de meeste mensen nog lachten als hij al met het op deze wijze geïntroduceerde nummer begonnen was.

“Ik zing altijd met m’n ogen dicht”, zei Tim, en dat deed hij inderdaad meer dan eens. Ook in het protestlied, dat hij binnenkort samen met het Noord Nederlands Orkest gaat uitvoeren en waarin hij de zin 'I close mine eyes’ dus heel letterlijk nam.

Naast lekker vlotte bluegrass-nummers, zong Tim rustige ballads en naast eigen songs als ‘A Kid’s heart’, ‘Sea of shame’, ‘Sam’s leaving town’ en ‘Wiggle’, vertolkte hij ook muziek van anderen, zoals ‘Flyin’shoes’ van Townes Van Zandt.

Zijn gitaarspel was van grote klasse. Hij wist exact, waar hij welke snaar moest raken, wisselde melodische patronen fraai af met begeleidingswerk en slaagde er met zijn ene instrument in om een klein ensemble te suggereren.

Aan het eind van zijn optreden gaf Tim Knol zelf een korte recensie ervan: het begin was goed, maar halverwege zaten er wat (tekst)foutjes in.

Daarom moest volgens hem het einde spetterend zijn. En dat was het. Met een paar schitterende akoestische bijdragen nam Tim afscheid van het publiek.

Tim, met een stem als die van Elvis, maar met diens omgekeerde ambitie: hij wil later vrachtwagenchauffeur worden………(?)

RENNIE VEENSTRA